Sustukça Susarmış İnsan

Ne kadar da çok yorgunum. Yazmaya yorgunuım, okumaya yorgunum, kapattığım kapıları açmaya yorgunum.

Sevmeye yorgun, sevilmeye yorgunum. Gitmeye yorgun, kalmaya yorgunum. Tutunmaya yorgun.

Dinlemeye yorgun, anlatmaya çok yorgunum.

Birileri birilerinin ölümünü konuşuyor, çaresiz. Birileri birilerinin maaşını konuşuyor, meraklı.

Birileri hep birilerinin ardından konuşuyor, ben en çok dinliyorum bugünlerde. Her günde, bütün günlerde, çünkü en zor şey susmak kimine göre.

Susmayı beceremeyenlerin işini kolaylaştırıyor, dünyanın en uzun cümlelerini kuruyorum susarak bende.

Eskiden boş kağıtlara bulutlar çizer, Güneş’i doğurur, kuşları uçururdum. Şimdi gülümsemek için yüzümdeki kasları hareket ettiresim bile yok. Bana göre en kolayı susmak olduğundan susarak seviyorum bende. Susarak öfkeleniyor, susarak bağırıyorum. Susarak çağırıyorum en gizli hatıralarımı.

Kağıtlarla aramın bozuk olduğu günlerdeyim. Böyle günlerde en çok kalemlerimi seviyorum. Ne kadar uzaklaşırsam uzaklaşayım, hep bekleyişteler. Eylül geliyor, biliyorum, o yüzden bu susuşlarım.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s