MONOLOG

—- Boğazım ağrıyor

+Niye? Yoksa yolda yürürken yine içinden ağlamak geldi de boğazın mı düğümlendi?

—-Nasıl bildin ya?

+ Ben senim unuttun mu, seninle ilgili her şeyi biliyorum

—Biliyorum ama yine de anlatmak istiyorum bu normal mi sence?

+Normallik dediğin şey nedir ki? Herkese olması gerektiği gibi gelen mi?

—İçimden kendi kendime konuşmayı normal bulmuyorum mesela, ama kimse anlamadığı sürece sorun yok gibi geliyor. Hem sürekli yaptığım bir şey değil bu. Bazen, bir an, bir fotoğrafa bakıp, ya da bir ağaca, bir kuşa ya da sadece gökyüzüne.. O dipsiz kuyunun içine düşüveriyorum. Çıkış yok, bir süre orada kalmak zorundayım sanki, sonra sen geliyorsun zaten seninle konuşmaya başlıyorum.

+ Ben sen olduğum için sorun yok, takma kafana

—Diyorsun. Öyle mi dersin. Kurin’in resimlerine baktım yine, bugün itibariyle o gideli tam 1 yıl  53 gün oldu. Aslında uzun zamandır bakmıyordum, bende artık daha az aklıma geldiği için eskisi gibi üzülmem sandım, ama kalbim yine düğüm düğüm oldu.  Neyseki atardamarlar da toplardamarlar da bu durumlardan etkilenmiyor, yoksa düşünsene her kalp sancısında insanın fabrika ayarlarında bozulma olsa ne olurdu.  Aslında doya doya üzüntümü yaşayamamın sebebi  şu: ”bir insanın bir kediyi bu kadar sevmesi kadar normal dışı bir durum olamaz” düşüncesi. Evet çok sevdim ama köpeği öldüğünde depresyona giren insanlar duyduğumda içimden hala ne saçma diyorum, evinden aylarca çıkmayanlar, bir daha asla hayvan beslemeyeceğini söyleyenler, köpeğin eşyalarını yıllarca saklayanlar..

+Ama iş kediye gelince?

— Kediye de değil. Kurin’e.. Kurini kedi gibi görebilseydim zaten bütün sorun ortadan kalkardı, onu kişiselleştirdiğim için oluyor bu kalp sancıları, çocuğum yerine koyduğum için, annelik içgüdüsüyle sevdiğim için..

+ Birde evlatlarını kaybeden anneleri düşün sen…

— Rabbim sabır versin, ne büyük acı 😦 Ne büyük sınav… Muhtemelen yine geçici bir buhrana kapıldım ben, seni beni düşünme, bir ara toparlarım kendimi, belki birkaç saate, belki birkaç gün sonraya belki de bir kaç aya bişeyciğim kalmaz.

+Her zamanki hallerin bunlar, alıştım ben, sende kendine alış artık… Eve gidince biraz daha ağlarsın… Bak rahmet yağıyor, seversin sen

66128_10151626346298702_1228387376_n

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

Bu blogu takip etmek ve yeni gönderilerle ilgili bildirimleri e-postayla almak için e-posta adresinizi girin.

Diğer 246 takipçiye katılın

KATEGORİLER

%d blogcu bunu beğendi: